Jaren geleden dacht ik dat ik mijn droompartner had gevonden. Hij was charmant, bestede veel aandacht aan mij en ik voelde mij op en top vrouw bij hem. Hij had dezelfde ideeën en vond dezelfde dingen leuk dan ik. Hij stimuleerde mij om onafhankelijk te zijn carrière te maken opleidingen te volgen.  Kortom hij was de ideale man een lot uit de loterij.

Alleen na een tijdje leek het wel of de dingen ineens niet meer klopten. 

Hij leek helemaal geen rekening te houden met mijn gevoelens. Alle keren dat ik een arm om mijn schouder nodig had was daar helemaal niets. Ik moest beter communiceren zei hij, ik dwaalde altijd af vond hij. Het was niet zo gek dat ik niet zo slaagde in het leven zoals hij.

Als er iets mis ging dan was dat altijd mijn schuld. Het gekke was dat ik hem ook geloofde. Ik ging beter mijn best doen en wilde hem altijd plezieren, dit in de hoop iets terug te zien van mijn droompartner. En ja hoor af en toe kreeg ik weer die man te zien waar ik zo op gevallen was. Zie je wel zei ik tegen mezelf je moet ook meer je best doen.